jueves, 1 de noviembre de 2018

LA MONDA "SISTEMO" NENIAM AKCEPTOS ESPERANTON...


Ankaŭ en Barato, lando multligva, kie esperantistoj multigas, la ĵurnalaro foje foje okupiĝas pri Esperanto... 

Esperanto, A language whose time never came
131 years on, L.L. Zamenhof’s unfulfilled dream of a ‘universal language’ is finding new takers in India 
A group of Esperanto promoters at the Vatican City. Photo: AFP
A group of Esperanto promoters at the Vatican City. Photo: AFP
The poster promised the moon. Stuck outside Mumbai University’s linguistics department, it said: “Keen to travel abroad without breaking the bank? Eager to give yourself a head start learning French, German or another foreign language? Then sign up right away for our Esperanto Club!”
One Thursday afternoon in July, about 15 students, piqued by the poster, assembled in a nearby room. “I promised you a couple of grand things,” said Rohan Dharwadkar, the poster’s author, to the students. “And it wasn’t just for the heck of getting you here.” Esperanto, he claimed, could provide an easy gateway to learning Romance languages and a passport to couchsurfing through fellow speakers’ homes.
Dharwadkar, a linguistics master’s student, plunged into a lecture on Esperanto’s background and history for the neophytes.
With about two million speakers, Esperanto is the world’s most widely spoken “artificial” language. In 1887, L.L. Zamenhof, a Polish Jew, published a booklet in Russian announcing his plans for a new language. Zamenhof, who had grown up seeing close-hand the friction between Poles, Russians, Germans and Jews, believed the world needed a simple, functional language to smoothen interaction between linguistic groups. The multilingual doctor felt tensions would abate if only people understood each other better. The idea gained some traction, with an inaugural global conference held in 1905 in France and the establishment of the Universal Esperanto Association in 1908.
Built on 16 basic grammar rules, using the Roman script and weaving influences from Latin and the modern Romance languages, at first glance Esperanto appears robustly logical, attractively simple. Nouns don’t have genders, and an endless combination of words can be fashioned from a limited tool kit. “In most languages there is some kind of irregularity, which to the learner feels like an immense task,” said Dharwadkar, who taught himself the language online. “Here what you see, is what you get.”
As the class rolled on, worksheets were handed out, conversation attempted. “Saluton!” the students chanted together, the greeting for hello, “Bone gis!” they said for “Okay, bye”.
While this was the first session of the new club , Esperanto first surfaced in India in the 1920s, and saw a resurgence in the 1960s once the famous Esperantist Lakshmiswar Sinha translated Tagore into the language and established the Bengali Institute of Esperanto. Sinha learnt it while studying abroad. In the following decades interest was sporadic, with learners coming and going in waves.
But in the past few years this tiny tribe has grown rapidly. Apart from the Mumbai University club, Premji University (APU) in Bengaluru set up a club in 2014, the Indian Institute of Science Education and Research (IISER) in Pune floated their club early this year, and Dhruba Chand Halder College in South 24 Paraganas, West Bengal, began offering a course last year. This December, Esperantists will gather in Tirupati for their first national conference since 2013.
“It looks like we are entering an interesting phase,” says Giridhar Rao, a linguistics professor at APU and former general secretary of the Indian Esperanto Federation . “Maybe because of the spurt of interest in invented languages like in the film Avatar (N’avi) and the show Game Of Thrones(Dothraki), people are attracted to planned languages.”
Most of these initiatives do not offer formal certification, usually measured in six levels running from A1 to C2, according to the Common European Framework of Languages. “Let it be fun,” says Avinash Pandey, head of Mumbai University’s linguistics department, and himself a new learner. But it was something deeper than just fun that had fuelled him. “We were talking about linguistic justice and languages dying out and thought of this as one of the dimensions of the solution,” he says.
Unity through language
Often associated with left politics, Esperanto sprung as an experiment from ideas of social justice and overthrowing linguistic hegemony. Its adherents say dominant languages like English have contributed to erasing identities and furthering insecurities of marginalized groups. “One of the long lasting effects of colonization is of the mind, where one believes the colonizer is superior and their own culture is worthless. Getting rid of this is only possible if we have a resource for meaningful communication,” says Rao. At APU, aside from the weekly club with 40 members that he helms, he also teaches an optional course in Esperanto and linguistic diversity.
“The point of Esperanto has been to defend the rights of people to use their own language as much as possible,” says Probal Dasgupta, a linguistics professor at ISI in Kolkata and former president of the Akademio de Esperanto, a scholarly body that regulates the language. “It is not about using Esperanto all the time but having limited use for an international language.”
G.N. Devy, scholar, writer and head of the People’s Linguistic Survey of India, has often made a related point: the importance of promoting linguistic diversity to preserve cultural knowledge.
Dasgupta, considered among the country’s most prominent Esperantists, began learning the language at the age of 14 one summer in the 1960s when he chanced upon an Esperanto book. Within two months, he had mastered it, and began corresponding with other speakers across the world. When Lakshmiswar Sinha donated his books to the National Library of India in Kolkata, Dasgupta was the only one who could read and catalogue them. Rao himself stumbled on to the language when he met Dasgupta and heard about Esperanto’s rich science fiction.
“In India, for those who learnt the language in the earlier waves, there wasn’t a follow-up plan for getting them deeper into the culture,” says Dasgupta, estimating a few thousand ever learnt it. “That is unlikely to happen now. People are more connected and in general more driven.”
Much of the interest here and abroad can be chalked up to the vast possibilities offered by virtual platforms. In 2015, Duolingo, the language learning portal, introduced an Esperanto learning option (which now has 100,000-plus users) followed by the app Amikumu in 2017. The internet has helped connect older learners who might have fallen out of touch or new learners looking to practise with others online. A 90-member WhatsApp group for active Indian Esperantists has also consolidated a core group of speakers.
An idealistic mistake
But some say the entire project is utopian—and ultimately just an oddball experiment. “The fundamentally flawed idea on which it rested was that the problems of the world were due to linguistic misunderstandings and if people understood each other better, those problems would disappear,” says Alok Rai, a former English professor at Delhi University, whose research is focused on language and culture. “I fully respect the motivation but it was an idealistic mistake because language is never perfectly transparent; it is more often than not used to dissemble and deceive, for ambiguity and ambivalence, and the idea that the problems of the world are because of language is a flawed one.”
Even Esperantists admit that it never transformed into the common linguistic currency Zamenhof had hoped for. “Once, there were Esperanto speakers who believed that Esperanto might become the lingua franca of India, but the international strength of English, on the one hand, and the regional dominance of Hindi, on the other, have (sadly) prevented the discovery of neutral linguistic ground among the many competing languages of the subcontinent,” says Humphrey Tonkin, a professor at the University of Hartford in Connecticut, former Universal Esperanto Association president and lifelong Esperantist. “For a language to succeed, it needs power and prestige and it needs economic justification. Esperanto, a logical and sensible solution for India, has in the past lacked these advantages…”
Still, there are myriad attractions—it has its own literature, films and art. Since it is not attached to a territory, and is no one’s first language, it nourishes an organic, passionate sense of community even across borders. “You’re automatically broadcasting to the world that you are open to new ideas, you are a pacifist, not an ultra-nationalist,” says Dharwadkar.
As with any new language, it is a gateway to another universe. “Part of the benefit was opening up my friend circle to include people who have never needed English,” says Rao, who recently returned from the annual global conference in Lisbon with 1,600 participants from 75 countries. “With English I thought I had the keys to the world. But with Esperanto I discovered a whole new one.”

miércoles, 24 de octubre de 2018

Cent jaroj post la Rusia Revolucio kaj la fino de la unua mondmilito.

Revuo Esperanto
Antaŭ cent jaroj, kiam ĝis la fino de la Granda Milito restis nur kelkaj semajnoj, en la septembra-oktobra numero de la revuo Esperanto aperis artikolo de Edmond Privat, dediĉita al novaj ŝtatoj, aperintaj en la teritorio de Ruslanda Imperio, kiu ĉesis ekzisti en 1917. Privat esperis, ke post nacia liberiĝo venos internacia refratiĝo, sed tio ne realiĝis…
Edmond PrivatEble la ĉefa rezultato de la milito estos la renaskiĝo de diversaj ŝtatoj en orienta Eŭropo precize en tiu parto de l’ mondo, kie aperis Esperanto. Preskaŭ neniu en Okcidento komprenis kaj antaŭvidis, ke fatale tiu granda skuo devos inciti la multajn gentojn de l’ rusa Imperio barakti por regajni ilian antikvan sendependecon. Eĉ hodiaŭ, ekzistas multaj personoj, kiuj volonte diras pri Ukrainio aŭ Litovujo, ke ili ne ekzistas, kaj ĉiu povas vidi, ke politikistoj neantaŭvidemaj laboras ankoraŭ por restarigo de vasta unu Rusujo.
Estas vere, ke tre malmultaj homoj en Okcidento ion aŭdis antaŭ la milito pri la diversaj gentoj, kiuj loĝas sur la grandega teritorio regita de l’ caroj. Eĉ en lernejoj, francaj, anglaj kaj germanaj, infanoj ricevis iluziojn pri unueco de l’ orienta giganta ŝtato. Inter tiuj, kiuj ne partoprenis tian eraron kaj estis iom pli bone informitaj pri la vera stato de tiuj landoj inter Balta kaj Nigra maroj, oni povas kalkuli la Esperantistojn. Efektive, la tuta predikado de nia dolore bedaŭrata Majstro, D-ro Zamenhof, montris al ni ne nur la diversecon de gentoj pola, hebrea, ukraina, litova, leta, esta, fina, blank-rusa, tatara, georgia, armena, kirgisa, k. t. p., sed ankaŭ la disputojn kaj ofte malamon, kiuj ekzistas inter ili. Aŭdante la genian parolon de l’ amata mortinto estis facile kompreni, kiel fervore li deziris pacigon inter tiuj popoloj.
Cetere listoj de diverslingvaj Esperanto-lernolibroj, legado de naciaj Esperantaj gazetoj kiel “Pola Esperantisto”, “Ukrajna Stelo”, k. t. p., korespondado kun samideanoj de tiuj regionoj konigis al ni la ekziston de tiuj nacioj premataj sub fremda regado.
Kiu el ni ne memoras ankaŭ la indignan proteston de finlanda aŭ pola delegitoj ĉar sekretario de kongreso nia forgesis kalkuli ilian nacion sur la listo de l’ parolontoj ĉe l’ malferma kunsido?
Tiel, en nia propra Esperantista rondo familia, ni lernis konatiĝi kun tiuj malfeliĉaj popoloj, kiuj ne ĝuas liberan vivadon kaj revis pri malproksima tago de nacia liberiĝo metante sian esperon en la sama stelo, kiu simbolas por ni la tempon de homa refratiĝo. Kun intereso, kun simpatio kaj ankaŭ eble kun iom da skeptika dubo ni sekvis ilian klopodadon por defendi la rajton de iliaj nacioj kaj memorigi la mondon pri ilia ekzisto. Ĉu kelkaj el la plej belaj tradukaĵoj aperintaj en nia lingvo ne estas efektive literaturaĵoj el tiuj lingvoj, kiujn imperia cenzuro malpermesis en oficialaj lernejoj kvazaŭ oni povus tiel elradikigi el koro de l’ homoj la karan hejman parolon lernitan sur genuoj de patrino?
Hodiaŭ, karaj fratoj, ukrainaj, litovaj kaj polaj, vi preskaŭ atingis la unuan celon, la horo de l’ liberiĝo subite jen eksonis por vi kiel hela sonorilo inter la dolora bruado de l’ milito kaj la frakaso de l’ ruiniĝanta imperio. Kun vi ni ĝojas pri via nacia renaskiĝo kaj ni tutkore esperas, ke vi sukcesos starigi viajn ŝtatojn en plena sendependeco je potencaj najbaroj. Se vere povas lumiĝi super viaj kapoj la tiom esperita tago de liberiĝo, al vi el malproksimo ni sendas tutkoran bondeziron kun frata saluto kaj al vi, kiuj restas ankoraŭ premataj ni sendas esperan senton. Sed la duan, nian komunan celon ni devas nun ĉiuj atingi. Post nacia liberiĝo devos iam veni internacia refratiĝo. Kiel ankoraŭ malproksima ŝajnas tiu tempo! Eĉ inter apenaŭ starigitaj novaj ŝtatoj jam komenciĝas akraj disputoj pri landlimoj kaj teritorio. Imperialismo, avideco kaj maltoleremo jam venenas la sunleviĝon en ĉielo de junaj popoloj.
Post la milito sur la ruinoj de la Aŭstria-Hungaria, Germania kaj Ruslanda imperioj fondiĝis pluraj novaj ŝtatoj.
Al tiaj tendencoj la Esperantistoj devas energie kontraŭbatali. Ni ŝiru la verdan stelon de nia brusto se ni konsentas akcepti patriotismon bazitan sur malamo! Pli ol unu fervora samideano subite fariĝis influa viro kaj politikisto en nova ŝtato de orienta Eŭropo. Ilia Esperantismo kaj la memoro de nia Majstro trudas al tiaj homoj gravan respondecon kaj tre klaran devon. Ĉiuj ni fidas, ke ili donos tutan sian forton por praktike realigi la principojn de Zamenhof en la konstruado de siaj ŝtatoj.
Neniam, kaj speciale ne en orienta Eŭropo, povos landlimoj precipe apartigi la gentojn laŭ lingvo kaj religio. Ĉiam restos polaj kaj hebreaj urboj meze de ukrainaj aŭ litovaj kamparoj. Malsaman lingvon kaj diversan religion havos eterne vilaĝanoj kaj urbanoj de vastaj regionoj. Kiel starigi pacan kunvivadon inter ĉiuj, se ne per plena toleremo kaj per reciproka respekto de ĉiuj gentaj rajtoj. Kiam kaj kie pli profete taŭgas la tuta homa instruado de Zamenhof?
En Svisujo neŭtrala kaj sen teritoria ambicio ni starigis Orientan Komisionon por interkonatiĝo kaj studado de komunaj demandoj inter Poloj, Ukrainoj, Litovoj, Letoj, k. t. p. Ni tutkore dezirus, ke en tiuj landoj disvastiĝu pli kaj pli la ideoj de Esperantismo, t. e. la tendencoj al internacia kunfederiĝo kaj al neŭtraleco. Kompreneble nenio pli helpos tian rezultaton ol propagando de nia lingvo mem. Tial duoble fervore ĉiuj Esperantistoj en orienta Eŭropo laboru por enkonduki Esperanton en la ŝtataj lernejoj. Neniam antaŭe estis la ŝancoj tiel vastaj kaj la eblaj rezultatoj tiel gravaj por tuta homaro.
Edmond Privat.
Fonto: Esperanto, 1918, №9-10 (217-218), p. 10 (102)
http://sezonoj.ru/2018/10/privat/
Retajpis kaj korektis Halina Gorecka kaj Aleksander Korĵenkov

domingo, 21 de octubre de 2018

MUAMAR GADAFI . IN MEMORIAM

Muamar Gadafi (1942-2011)
IN MEMORIAM

https://eo.wikipedia.org/wiki/Muamar_Kadafi

https://en.wikipedia.org/wiki/Muammar_Gaddafi

LA 20 . DE OKTOBRO 2011 USONO-BRITIO KAJ EŬROP-UNIO
INVADIS, DETRUIS LIBION KAJ MORTIGIS MUAMAR GADAFI.

UNU EL LA GRANDAJ KRIMOJ DE LA ĈEFAJ MALBENAJ NACIOJ DE NIA OKCIDENTA CIVILIZACIO.

NENIU PLI VOLAS MEMORIGI  LA AFERON,
KIES KONSEKVENCOJ  PUŜOS LA FINON DE NIA OKCIDENTA CIVILIZACIO.
 

viernes, 12 de octubre de 2018

La plej granda genocido de la historio.

ĈIU JARE EN LA AMERIKOJ ONI DEVAS REMEMORI LA NOMITA "MALKOBRO KAJ KONKERO" DE AMERIKO FARE DE EUROPEANOJ AŬ EL LA JUDKRISTANA CIVILIZACIO.
NUN ESTAS TUTE KLARE KE TIA MALKOVRO KAJ KONGERO ESTIS LA PLEJ GRANDA GENOCIDO DE LA HISTORIO KAJ LA EKSPOLIADO DE LA RIĈECOJ DE LA KONTINENTO NUN NOMITA "AMERIKO"-

JAN LA AFERO ESTAS HISTORIO TAMEN EN LA MIKSAĴO DE LA NUNAJ AMERIKAJ POPOLOJ LA ABORIGENA SANGO SURVIVANTA PERMESAS KE ONI SCIU LA VERON, KAJ LA TAGO NE ESTU FESTINTA SED SILENTE PLORANTA.

LA VIVO SUR LA PLANEDO TERO VERŜAJNE ĈIAM ESTIS KAJ ESTOS TRAGEDIO.

SUFIĈAS SPEKTI LA NUNAN MONDON


A 526 años del inicio del holocausto en Abya Yala

12/10/2018
nada_que_celebrar_custom.jpg
-A +A

Holocausto es un término de origen hebreo que significa sacrificio, matanza masiva de personas por motivos raciales, políticos o religiosos. Después de la Segunda Guerra Mundial se popularizó este término para denunciar la desaparición forzosa de “seis millones” de judíos en campos de concentración nazi alemán.

En 1492, cuando los “misioneros” del Rey de España, bajo la conducción de Cristóbal Colon, fueron recibidos amigablemente por los habitantes de las islas caribeñas de Abya Yala, en este continente convivían, según cálculos generales, cerca de 80 millones habitantes. De esta cantidad, para mediados del siglo XVII, sólo quedaban apenas un promedio de 5 millones de habitantes, según crónicas de ese entonces.

En las minas de plata de Potosí, Bolivia, fueron aniquilados cerca de 10 millones de indígenas, incluso provenientes de Centroamérica. Sucesos como la matanza de decenas de miles de indígenas en Tóxcatl, México, el 20 de mayo de 1520 (como venganza española por una derrota militar), grafican a brocha gorda el invisibilizado holocausto en Abya Yala. O la matanza de miles de indígenas, junto al Inca Athahuallpa, en Cajamarca, Perú, en mayo de 1533.

Masacres por venganzas, trabajos forzados, virus europeo, guerras, entre otras, fueron las razones del innombrado holocausto indígena en Abya Yala.

¿Cómo estamos los indígenas después de cinco siglos del inicio de aquel holocausto?

El holocausto implicó, no sólo la aniquilación física de decenas de millones de indígenas, sino también el despojo de la condición humana del ser indígena. Es decir, la constitución “ontológica” del indígena como “agente de obligaciones”, mas nunca como sujeto de derechos, es la mayor evidencia del holocausto continuado.

Esta negación de la condición antropológica del indígena se constituyó en la Colonia europea, y se afianzó durante los dos siglos de colonialismo interno republicano. Al grado de configurarnos psicológicamente a los indígenas como seres “cuasi humanos”, “cuasi piezas de museo”. Psicológica y políticamente casi imposibilitados para ejercer y exigir el cumplimiento de nuestros derechos, establecidos en el derecho internacional. En especial los derechos políticos.

El holocausto psicológico/cultural que sobrevino al holocausto físico hizo que de los cerca de 50 millones de indígenas que cohabitamos en Abaya Yala actualmente, casi la totalidad estemos en situación de empobrecimiento y de desnutrición. Arrinconados y, ahora, asediados por agentes empresariales. Sin mayor posibilidad de defendernos porque legalmente (al no habérsenos restituido aún nuestros territorios) subsistimos en estas repúblicas ajenas como extranjeros en nuestros propios territorios.

Los históricos esfuerzos por ampliar las oportunidades para ejercer y disfrutar de nuestros derechos colectivos, emprendidos en Bolivia, Nicaragua (más del 30% del territorio nacional ha sido restituido a los pueblos indígenas), ahora, son flagrantemente saboteadas por las oligarquías nacionales e internacional que históricamente jamás quisieron admitir nuestra condición de seres humanos. Sujetos colectivos con historia.

Por nuestra tendencia de apertura hacia la “trascendencia” (espiritualidad) acogimos las creencias cristianas. Obedientes a dichas creencias subsistimos por 526 años. Pero, los mercenarios de la fe cristiana, ahora, Biblia en mano emprenden procesos de resubordinación de resistencias indígenas. Allí tenemos Honduras, Guatemala, Brasil, cuyos predicadores gobernantes, con Dios en los labios, continúan imponiéndonos el sistema neoliberal anti indígena, como lo hacían Pizarro y el cura Valverde allá, cuando en Cajamarca era mayo de 1533.

Pero, las creativas resistencias individuales, comunitarias y territoriales indígenas ante este holocausto también fueron, son y serán permanentes hasta conseguir nuestras autodeterminaciones como pueblos, y hacer florecer el buen convivir entre todas y todos, como hijos e hijas de nuestra Madre Tierra.

- Ollantay Itzamná es defensor latinoamericano de los Derechos de la Madre Tierra y Derechos Humanos
https://ollantayitzamna.wordpress.com/
@JubenalQ

martes, 2 de octubre de 2018

FRATECO INTER SUDAMERIKAJ POPOLOJ, perdita okazaĵo.


LA INTERNACIA KORTUMO DE JUSTECO DECIDIS 
FAVORE AL ĈILIO KONTRAŬ LA INSTANCOJ EL BOLIVIO 
PRI ĜIA RAJTO REKUPERI LA MARORDON.
Estas malnova historio el la jaro 1873, kiam Britio kaj Usono estis enmiksitaj en la merkato de de la iama "guano" (granda kvanto da sterkaro de marbirdoj en la regiono) pro ĝia kontrolado kaj posedo de la tutan merkaton.(iama afero de la natura "salitro", Do ili apogis Chilion en milito kontraŭ Peruo kaj Bolivio, kaj venkis. Bolivio tiel perdis la marbordon... ktp Ekde tiam Ĉilio estis tre fiera de ĝia milito kaj neniam volis paroli pri redono...ktp. Eĉ se estis pacaj interkonsentoj inter la du nacioj, ktp

Sen dube NUN estas tre grava malvemko je Bolivio, Tamen oni atendas ke la afero povu fratece estu solvita en la apuda estonteco, danke al la grandaj riĉecoj el petrol-gaso kaj mineraloj el Bolivio, 

Ĉar ekde tiam Bolivio ĉiam protestis (kiel ARGENTINO en la aferaĉo de la insuloj MALVINAS, ktp) antaŭ la maljusteco de la afero...
Same faris BRASILO tiam kontraŭ Parakvaĵo en la terura milito  de la "Tria Alianco"-Argentino-Brasilo-Urukvajo- kiam rabadis grandan kvanton de la Parakvaĵo teritorio...

KOMPRENEBLE, oni scias ke en la tuta mondo ĉiam la militoj detruadis popolojn kaj ĝiajn limojn.

Eblas ke la KORTUMO ne volis ke la afero estu antecedento por ke multaj aliaj popoloj iru al la kortumo pro la samaj aferaĉoj.

En google, en multaj lingvoj oni povas legi tiajn historiojn, pri kiuj sendube esperantistoj  nel la plej parto de la homaro nenion scias...
La malbena agado de Britio kaj Usono sur Latinameriko ĝis hodiaŭ estas aktiva...Vidu kion okazas nun en Brazilio, Argentino, Venezuelo, kaj centrameriko...ktp.

IAM JOSEPH CONRAD VERKIS TRE INTERESAN ROMANON PRI TIO, TITOLITA "NOSTROMO", ANKORAŬ KUN INTERESO LEGINDA....

Sufiĉu nun tiaj rimarkoj... En momento kiam la mondo iras vole nevole al NWO... Kaj la limoj de la nacioj estu devonta malaperi antaŭ la jaro 2035.... (ĉefe se la "Harmageon" promesita okazu!)


sábado, 29 de septiembre de 2018

SIRIO de nove... ĉu harmagedono?


NE KREDEBLAJ DEKLARACIOJ DE USONO.... ĉu vere indas pensi ke la homaro jam estas tute regita de reptilianaroj kiuj kondukas la mondon al anoncita "Harmagedono?
NE BEZONAS ESTI KREDANTOJ JE DIOJ AU JE PROFETAĴOJ....SUFIĈAS INFORMIĜI...
 ĈU LA ESPERANTISTARO KONNSCIAS PRI TIO?

EE.UU.: Haremos la vida en Siria "lo más miserable posible, incluso si la ONU no lo aprueba"
 https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=8842949751174680759#editor/target=post;postID=3764583315461134041

Así se ha expresado el representante especial de EE.UU. para el compromiso con Siria, quien prometió realizar el plan si el gobierno de Al Assad no reescribe la Constitución.
EE.UU.: Haremos la vida en Siria "lo más miserable posible, incluso si la ONU no lo aprueba"
Khalil Mazraawi / AFP
Síguenos en Facebook
EE.UU., con la ayuda de sus aliados de Europa, Asia y Oriente Medio, efectuará "una estrategia de aislamiento", incluidas sanciones, contra Siria, si su presidente, Bashar al Assad, no coopera en la reescritura de la Constitución siria como preludio para las elecciones, ha afirmado este viernes el representante especial de EE.UU. para el compromiso con Siria, James Jeffrey.
"Si el régimen hace eso, creemos que podemos ir tras él de la misma manera que lo hicimos con Irán antes del 2015: con sanciones internacionales realmente duras", ha precisado el diplomático, refiriéndose a las sanciones secundarias contra Teherán por su programa nuclear.
Asimismo, Jeffrey ha aseverado que ni siquiera el Consejo de Seguridad de la ONU podrá detener este plan de Washington. "Incluso si el Consejo de Seguridad de la ONU no las aprueba [las sanciones], lo haremos a través de la Unión Europea, lo haremos a través de nuestros aliados asiáticos", ha revelado.
"Y luego nos concentraremos en hacer la vida lo más miserable posiblepara ese cadáver del régimen", ha concluido.
  • Las autoridades sirias califican de ilegítima la presencia militar estadounidense en su territorio. Así lo declaró en septiembre de 2017, en una entrevista con RT, el ministro de Asuntos Exteriores de Siria, Walid Muallem
  • A pesar de esa postura oficial de Damasco, el entonces secretario de Estado de EE.UU., Rex Tillerson, anunció el 17 de enero de 2018 que las fuerzas estadounidenses se mantendrían en territorio sirio y aseguró que no habrá lugar para el presidente Al Assad en el futuro de esa nación árabe
  • En el mismo discurso, Tillerson manifestó que EE.UU. y sus aliados no tienen intención de colaborar en la reconstrucción de las regiones controladas por el presidente Bashar al Assad e incluso urgió a otros países a ejercer presión económica sobre el Gobierno sirio
  • Desde el punto de vista de Moscú, la estrategia de EE.UU. en Siria tiene como objetivo la desintegración de ese país árabe.

jueves, 20 de septiembre de 2018

Oktobra-2018 Esperanto Revuo..rete.ekŝutebla


Oktobra ESPERANTO 2018

MALFERME  TEJO – 80-jara!

Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO) estis fondita en 1938. Festi 80-jariĝon de TEJO oni komencis jam dum la 103-a Universala Kongreso en Lisbono, kaj tio kulminis dum la 74-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Badajoz, kiu allogis ĉirkaŭ 300 partoprenantojn kaj estis sukcese prezentita en la lokaj amaskomunikiloj. Ĝi okazis inter la 4-a kaj la 11-a de aŭgusto kaj ĝuste aŭgusto estas konsiderata la naskiĝmonato de la organizo. Pri la ĉi-jara IJK legu ĉi-numere la artikolon de Carlos Pesquera Alonso (p. 204). TEJO estas tre aktiva esperantista organizo

En la retejo UEA.ORG jam estas elŝutebla la PDF-versio de la oktobra numero de la revuo Esperanto. Tio estas ALDONA servo por la ricevantoj kaj abonantoj de la UEA-revuoj.
Premu la ligilon por tuja elŝuto de la PDF-versio  (La ligilo estas persona kaj validas dum 7 tagoj.)

La enhavlisto de la oktobra kajero:

  • 195 ... Malferme: TEJO – 80-jara!
  • 196 ... ILEI: Novaĵoj de ILEI
  • 197 ... Unesko: Unesko diras: nia Organizaĵo dividas kun la esperantista Movado komunajn valorojn
  • 198 ... Pri la 104-a Universala Kongreso de Esperanto rete
  • 199 ... Afriko brilas: Semi la esperon en senesperaj koroj
  • 200 ... Recenzo: Ekstertempe...
  • 201 ... UEA: Kelkaj demandoj al Fernando Maia
  • 202 ... Eventoj: Titana Kongreso surtitane!
  • 203 ... Opinio: Nova kotiza sistemo de UEA – pli justa
  • 204 ... IJK 2018: eksteraj rilatoj kontraŭ la varmo
  • 206 ... Kalejdoskopo
  • 207 ... Recenzo: Frakasita entuziasmo
  • 208 ... TEJO: La projekto pri Plej Bonaj Praktikoj en Volontula Lingvoinstruado sukcese alproksimiĝas al sia fino
  • 210 ... Recenzo: Iom rusta zinko
  • 211 ... Forpasoj
  • 212 ... Scienco: AIS revenis al sia origino en San-Marino
  • 213 ... Laste Aperis
  • 214 ... Landa Agado: Esperanto-projekto en la 2760-jara Samarkando
  • 215 ... Kotiztabelo de UEA 2019 en EUR laŭ kategorioj